پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب _ بهاء در عکا برای تظاهر به اسلام ماه رمضان را به شیوه مسلمانان روزه می‏گرفت و به تمام اتباع تاکید می‏کرد که صائم شوید حتی اصرار داشت که جداّ صائم باشید زیرا می‏ترسید که اگر اندکی سخت نگیرد آنها در کار سستی کنند و روزه را افطار نمایند و کار او را خراب سازند
احکام بهایی
وجوب  روزه برای بهائیان در اسفند ماه  به مدت نوزده روزاست که  از طلوع تا غروب آفتاب فقط با امساک از دو مورد  اکل و شرب تحقق می یابد  و عبدالبهاء دخان (دود) را مثل فقهای مسلمان از جمله آشامیدنی ها معرفی کرده است.
روزه ای آسان در معتدل ترین فصل سال نشان از توجه جناب بها ءالله  است به سلیقه دینداران عصر جدید که حال کارهای عبادی سخت را ندارند [۱]

محمد علی قائنی در این زمینه می‏گوید:  
«و روزه‏ ی ما در شهر علا مقرر شده و حد آن از طلوع آفتاب تا غروب آفتاب که در ظرف این زمان باید از خوردن و آشامیدن امساک نماییم» [۲] .  
اصل این حکم از افکار سید باب است، چنانچه می‏گوید:  
«و لتذکرو الله فی تسعة عشر یوما من کل حول اخره و انتم صائمون.» [۳] .  
ذکر کنید خدا را در نوزده روز در آخر هر سال در حالتی که شما روزه گرفته باشید. 

میرزا بها هم در این مورد می‏گوید:  
«قد کتبنا علیکم الصیام ایاما معدودات و جعلنا النیروز عیدا لکم بعد اکمالها اضائت شمس البیان من افق الکتاب.» [۴] .  
نوشتیم برای شما روزه گرفتن را در ایام معینی و قرار دادیم روز نوروز را عید برای شما که پس از پایان روزه‏ ی عید نوروز را عید فطر قرار دهید این طور روشنایی می‏دهد آفتاب از ناحیه کتاب.  
در جای دیگر می‏گوید:  
«قد کتبنا الصوم تسعة عشر یوما فی اعدل الفصول و عفونا ما دونها فی هذا الظهور المشرق المنیر.» [۵] .  
نوشتیم برای شما روزه را نوزده روز آن هم در فصل معتدل و عفو نمودیم در این ظهور از نحو دیگر.  

با توجه به این بیانات میرزا بهاء، ایشان از چند جهت جانب پیروان خود را در مورد روزه رعایت نموده است:  
۱ - سی روز را به نوزده روز تنزل داده است 
۲ - ایام روزه را در بهترین فصل از لحاظ مدت قرار داده است
۳ - ابتدای روزه را از طلوع آفتاب قرار داده است
۴ - از مسافر و مریض و حامل و مرضع بکلی ساقط کرده است

جناب بهاء برای اینکه دینش دارای روزه باشد با کم کردن آن و قرار دادن آن در فصل معتدل، سعی کرده است نظر افراد راحت طلب و سست ایمان را به طرف خود جلب کند. قطعا جناب میرزا بهاء، آشنا به فلسفه روزه در اسلام نبوده و الا این حرفهای پوچ و بی‏ محتوا را بیان نمی‏کرد.  
از عجایب اینکه بهاء در عکا برای تظاهر به اسلام ماه رمضان را به شیوه مسلمانان روزه می‏گرفت و به تمام اتباع تاکید می‏کرد که صائم شوید حتی اصرار داشت که جداّ صائم باشید زیرا می‏ترسید که اگر اندکی سخت نگیرد آنها در کار سستی کنند و روزه را افطار نمایند و کار او را خراب سازند و این حالت تا آخرین نفس حیات بهاء ادامه داشت

حتی مشهور است مشکین قلم که از صحابه خاص بود به لحن مزاح گفته بود بناء بر مثل مشهور که می‏گویند (شخصی گفت ما دعا کردیم مادرمان بمیرد و پدرمان زنی جوان بگیرد تا وسائل راحتی ما فراهم گردد اما دعای ما معکوس مستجاب شد پدرمان مرد و مادرمان شوهر جوان گرفته به زحمت افتادیم) ما هم بابی شدیم که از زحمت روزه سی روزه خلاص شویم حالا از طرفی در ماه رمضان به ما می‏گویند حکمت اقتضا دارد که روزه بگیرید و تظاهر به اسلامیت کنید از طرفی هم نوزده روز قبل از نوروز به ما می‏گویند روزه بگیرید (حبا لجمالی) تا این شریعت تأسیس شود
 این مزاح مشکین قلم هم که صورت جدی به خود گرفته شاید نتیجه اش این باشد که بهاء اجازه داد که روزه نوزده روزه شریعت بهاء را افطار کنند ولی روزه‏ ی رمضان را بگیرند که مشت آقا در بلاد عثمانی باز نشود

حتی  جالب این که پسرش عبدالبهاء تا یک هفته پیش از فوتش به جامع مسلمین رفته به امام اهل سنت اقتداء می‏کرد و دست بسته نماز اسلامی می‏گذارد و اظهار تبعیت اسلام می‏نمود و حتی طعنه بر تشیع می‏زد و به قضاة و افندی ها می‏فهمانید که چون ما از طریق تشیع برگشته به راه تسنن قدم گذاشته ‏ایم مردم با ما دشمنی می‏کنند.  
چون بهاء به سبب ضعف پیری ناتوان شد مریدان ترس آن را داشتند که روزه وجود مبارکش را بیازارد متفقا عریضه نوشته و سوگندهای غلاظ و شداد خوردند که اگر وجود مبارک سختی صوم را برای این تحمل می‏کنند که ما افطار نکنیم ما همه قسم می‏خوریم که روزه بگیریم مشروط به این که هیکل مبارک خود را به سختی صوم مبتلا نفرمایند. آن عریضه را جمعی امضا کرده تقدیم نمودند لیکن بهاء روزه نوزده روزه را (حبا لجمالی) و روزه سی روزه را (خوفا للقتال) جاری فرمود.  [۶]

در پایان برای اینکه حسن ختام این مقاله لبخندی بر لب خواننده بنشاند به یکی از ادعیه ی ماه صیام بهایی اشاره میکنیم باشد که سبب ادخال سرور در قلوب مومنین شود ...
در نوشته‏ ها و تألیفات سید باب و میرزا بهاء و عبدالبهاء و شوقی افندی و صبح ازل و سران این فرقه، آنچه از هر چیزی بیشتر است تلفیق جملات و ترکیب کلمات بطرز آیات و مناجات و ادعیه میباشد.  اما در برخی از موارد که بخوبی روشن و پیدا است، جملاتی از خود بافته و مطالبی را بقالب لفظ آورده‏ اند که حقیقتا در نهایت بیربطی است . 

در مجموعه مبارکه (ص ۵۳) دعائی را که مخصوص ماه صیام است از قلم میرزا بهاء نقل میکند :
اللهم انی اسئلک بالآیة الکبری و ظهور فضلک بین الوری... اللهم انی اسئلک بشعراتک التی تتحرک علی صفحات الوجه کما یتحرک علی صفحات الالواح قلمک الاعلی و بها تضوعت رائحة المسک المعانی فی ملکوت الانشاء بان تقیمنی علی خدمة امرک علی شأن لا یعقبه القعود  [۷]
خدایا سؤال میکنم تو را بواسطه آیت کبری و بسبب ظهور فضل تو در میان مخلوقات.... خدایا سؤال میکنم تو را بسبب آن موی های تو که حرکت میکند بر صفحات چهره‏ ات چنانکه حرکت میکند قلم اعلی تو بر صفحات الواح تو و بواسطه آنها برانگیخته شده است عطر مشک معانی در ملکوت انشاء، اینکه مرا واداری بر خدمت امر خود بطوریکه پشت سر آن قعود نباشد.  
چنین روزه ای را سزد که چنین دعایی هم داشته باشد ...

 

 

مقالات مرتبط :

خوردن و آشامیدن ممنوع !

نوروز عید بهاییان است

ادعیه ماه صیام !

شروع ایام هاء !

پی نوشت :

۱.به سوی حقیقت، علیرضا روزبهانی ص ۱۰۱
۲.دروس الدیانه، درس بیست و سوم.
۳. بیان، باب ثامن عشر، واحد ثامن.
۴. اقدس، میرزا بها، ص ۹ ، ۶.
۵. مبین، میرزا بهاء، ص ۱ ، ۷۴.
۶. باب و بهاء را بشناسید  فتح‏ الله مفتون یزدی ص ۱۸۰
۷. گنجینه‏ ی احکام ص ۴۱ نیز باین دعاء اشاره کرده است





طبقه بندی: تعالیم و آموزه های بهاییت،  احکام در بهاییت،  معرفی بهاییت، 
برچسب ها: بهایی، بهاییت، بهاءالله، عباس افندی، حسینعلی نوری، عبدالبهاء، شوقی افندی، محمد علی قائنی، دروس الدیانه، ماه صیام بهایی، روزه در بهاییت، مشکین قلم، به سوی حقیقت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 17 تیر 1392 توسط antibahai